Jedna od najstarijih somborskih ulica, nastala na mestu nekadašnje srednjovekovne vlastelinske tvrđave porodice Cobor, a potom turskog vojnog utvrđenja i dela orijentalne čaršije, nazvana je po sv. Ivanu Nepomuku, čija kapela u ovoj ulici postoji još od 1751. godine. Ovo najstarije središte nekadašnjeg Sombora postaće u drugoj polovini 18. veka barokni izlog grada, odnosno prostor na kome će biti podignut najveći broj baroknih građevina.
Deo Svetoivanjske ulice naslikan je na planu podseda Kraljevske komorske administracije za Bačku, iz 1772. godine. Ova ulica je središnja i na najstarijoj urbanističkoj mapi dela Sombora iz 1774. godine, na kojoj se deo kuća u njenom severnom delu nalazio još po sredini kasnijeg kolovoza.
Prema popisu iz 1837. godine, osim Komorske uprave i Župnog dvora sa crkvom, posede u ovoj ulici imale su još samo porodice Lipert, Has i Cvešić.
Ulica se protezala od Trga Sv. Trojstva do Venca Ištavana Sečenjija (Radomira Putnika). Započinjala je, sa leve strane, zdanjem Grašalkovićeve palate, nastavljala se Mađarskom čitaonicom (današnjom Dečjom bibliotekom), kapelom Sv. Ivana Nepomuka, Krušperovom kućom (sadašnjim Istorijskim arhivom), Pašinom kulom (jedinim preostalim tragom vojnog utvrđenja) i privatnim prizemnim zdanjem, a završavala je Školom za zabavilje i sirotištem (danas OŠ “Bratstvo-jedinstvo”), nakon čega se, do Venca, pružao prostor nekadašnje Živinske pijace (na ovom mestu ranije se, do požara 1907. godine, nalazila kuća sa mansardom, čija je osnova nastala, verovatno, još u vreme turske uprave). Sa desne strane ulica je počinjala pijacom „U lancima“ i nekadašnjim zdanjem Franjevačkog samostana (kasnije Župnog dvora), a nastavljala se crkvom Presvetog Trojstva, zdanjem Ženske katoličke građanske škole i samostana (sada Tehničke škole), Hamederovom spratnicom (kasnije Gradska pekara), te sa nekoliko privatnih prizemnih kuća.
Ulica je popločana polovinom sedamdesetih godina 19. veka. Prema podacima iz 1902. g. dužina ulice iznosila je 135,5 metara, širina puta 13,13 metara, a ukupna putna površina 1.779,8 kv. metara, koja je u potpunosti bila popločana sitnom kockom, odnosno lomljenim kamenom. Ozelenjena je sadnicama bođoša početkom 20. veka.
U prednjem delu ulice nalazio se, sve do polovine 20. veka, pijačni prostor, a njen zadnji deo (sa leve strane, tzv. Živinska pijaca) i danas služi kao pijačni prostor za prodaju raznih zanatskih rukotvorina. Sredinom ulice načinjene su, šezdesetih godina 20. veka, kada je ulica i asfaltirana, velike cvetne leje. Posle Drugog svetskog rata Svetoivanjska ulica je nazvana Ulicom 7. jula (kasnije, nakon postavljenja leja, nazvana je trgom), a od devedesetih godina 20. veka nosi ime Trg cara Lazara.
Milan Stepanović
